“Mafia: The Old Country is een absolute must-play”

Bijna negen jaar hebben fans van de Mafia-franchise moeten wachten op een nieuwe game. Daar waar de eerste drie games zich afspeelden in fictieve steden in de Verenigde Staten tijdens de jaren 30, 40, 50 en 60 van de 20^ste eeuw, speelt Mafia: The Old Country zich af aan het begin van diezelfde eeuw. Ditmaal trekken we niet naar Lost Heaven, Empire Bay of New Bordeaux (fictieve versies van respectievelijk Chicago, New York en New Orleans). We trekken wél naar een zonovergoten Sicilië, de heimat van de maffia. De voorgaande Mafia-games (voornamelijk deel I en II) waren zeer succesvol en geliefd bij zijn spelers. Een setting in Sicilië deed iedereen dan ook watertanden. Of Mafia: The Old Country zijn hoge verwachtingen heeft kunnen inlossen, ontdek je in deze review. 

Waarom Wel?

To the roots 

Zoals reeds in de intro van deze review aangehaald, keert Mafia: The Old Country naar de roots van de maffia. En wanneer je aan de maffia denkt, denk je automatisch aan Sicilië. De game speelt zich af helemaal aan het begin van de 20^ste eeuw in de fictieve stad San Celeste. Voor fans van de Mafia-franchise zal San Celeste overigens wel een belletje doen rinkelen. In de eerste Mafia-game kom je namelijk te weten dat het hoofdpersonage, Tommy Angelo, hier in 1900 werd geboren. In het begin van Mafia II speel je met hoofdpersonage Vito Scaletta een scene waarin je tijdens Wereldoorlog II het in San Celeste samen met andere soldaten opneemt tegen de fascistische troepen van Mussolini. Nieuwe spelers missen hier in principe niets door. Voor de fans is het echter wel een leuke knipoog. 

In Mafia: The Old Country kruip je als speler in de huid van Enzo Favara. Hij werd op zeer jonge leeftijd door zijn ouders als carusu naar de mijnen gestuurd. Zo moest hij helpen om de schulden van zijn vader af te lossen. Net wanneer Enzo en zijn vriend Gaetano voldoende voorbereid zijn om de mijnen te ontvluchten in de hoop een beter leven te vinden, slaat het noodlot toe. Een gaslek zorgt ervoor dat een deel van de mijn instort en Gaetano komt te overlijden. Na een mislukte poging tot wraak wordt Enzo op de hielen gezeten door Damiano ‘Il Merlo’ Bastoni en diens manschappen. Door wat meeval wordt Enzo gered door Don Bernardo Torrisi. In ruil voor werk biedt hij hem een slaapplek aan. Eerst als stalknecht, daarna als volwaardig lid van de maffiabende.

Godfather van maffiagames

Wie de voorgaande Mafia-games gespeeld heeft, weet dat deze altijd kunnen rekenen op een sterk verhaal waarin je als speler helemaal wordt ondergedompeld. Dat is na het spelen van Mafia: The Old Country niet anders. Elk personage in de game heeft veel diepgang en karakter. Er is heel veel aandacht besteed aan details die de authenticiteit van Sicilië en haar bewoners tijdens het begin van de 20^ste eeuw weergeven. De kledij, de wagens, de natuur, de architectuur,… Alles lijkt op voorhand bijzonder goed bestudeerd geweest te zijn. Wanneer je op het internet gaat zoeken naar afbeeldingen van Sicilië, zal je al heel snel de gelijkenissen merken. Dit zijn details die voor mij bijdragen tot een goede game. Het gebrek aan diepgaande gameplay wordt op deze manier voor mij voor een groot stuk gecompenseerd. Maar later meer daarover.

Bovendien kan je ervoor kiezen om het Siciliaans als gesproken taal in te stellen. Ik raad iedereen ten zeerste aan om dit te doen. Dit komt de beleving en authenticiteit van de game ten goede. Wel is het tijdens cutscenes duidelijk zichtbaar dat de lipsynchronisatie afgestemd is op de Engelse taal. Dit is wat mij betreft een gemiste kans. 

Ideaal voor het witte doek

Mijn playthrough voor deze review van Mafia: The Old Country heeft ervoor gezorgd dat Sicilië een gedroomde vakantiebestemming is geworden. Dat een game dit kan teweegbrengen, zegt heel veel. Daar waar The Godfather ongetwijfeld de beste maffiafilm allertijden is, kan je van Mafia: The Old Country gerust stellen dat het momenteel de best verkrijgbare maffiagame is. Zelfs mensen die weinig tot geen affiniteit met games hebben, zouden van Mafia: The Old Country kunnen genieten.

En over films gesproken, deze game ontleent zich perfect om verfilmd te worden. In een wereld waarin de ene game na de andere een eigen film of serie krijgt, zou een productiehuis zoals HBO oerdom zijn om niet eens te gaan aankloppen bij 2K om te bespreken wat de mogelijkheden zijn. De game bestaat uit een proloog en veertien chapters die elk gemiddeld vijfenveertig minuten duren. Ideaal voor een (mini)serie dus. En wanneer deze succesvol blijkt te zijn, heb je met Mafia I en II genoeg content voor een tweede en zelfs derde seizoen. 

Waarom Niet?

Kort (maar krachtig)

Voor de ene gamer zijn korte maar krachtige games zonder al te veel franjes ideaal. Voor de andere mag het wat meer zijn. Na mijn playthrough voor deze review van Mafia: The Old Country is duidelijk geworden dat deze game vooral die eerste groep van gamers aanspreekt. Aangezien het hier om een prequel gaat, zal de game heel wat nieuwe spelers aantrekken die niet vertrouwd zijn met de voorgaande Mafia-games. Wie op basis van de titel dus denkt een soort van Grand Theft Auto-game in een maffia-setting te gaan spelen, is er aan voor de moeite.

Wie wel vertrouwd is met de franchise, weet dat de Mafia-games het vooral moeten hebben van hun ijzersterk verhaal en de sfeer waarin je als speler gezogen wordt. Opnieuw zijn er geen side quests aanwezig en focust de game zich enkel op het hoofdverhaal. De enige activiteiten naast de main game waar je je als speler mee kan bezighouden, zijn het verzamelen van collectables zoals krantenartikels en Saint’s cards. Daarnaast zijn er op de map ook tal van bezienswaardigheden waar je een foto van kan nemen.

Eenmaal je over een voertuig beschikt, kan je op de map zien waar je alle collectables kan vinden. Echter vertragen deze naar mijn mening de flow van de game. Wie alle collectables wil verzamelen en/of voor de platinumtrofee wilt gaan, kan dit beter achteraf doen. Vanuit het hoofdmenu kan je immers kiezen voor ‘Explore’. Je kan dan in één van jouw voertuigen vrij rondrijden op de map en zo alle collectables verzamelen zonder dat het verhaal onderbroken wordt.

Basic en veilige gameplay

Dat een game weinig content behalve het hoofdverhaal omvat, is voor mij persoonlijk niet zo’n negatief gegeven. Dat de gameplay heel basic en veilig aanvoelt, is dat wel. Tijdens de proloog en de eerste vier chapters worden er telkens nieuwe gameplayelementen zoals paardrijden, stealth, messengevechten, schieten met vuurwapens en het rondrijden in wagens geïntroduceerd. Behalve de messengevechten, voelt alles enorm basic aan. Op dit vlak is er weinig tot geen vooruitgang geboekt ten opzichte van de oudere Mafia-games, die intussen toch al jaren achter ons liggen.

Dat men kiest voor een hele verhaalgedreven en lineaire aanpak, respecteer ik. Maar het had toch een beetje meer mogen zijn. Het voelt eigenlijk constant aan alsof je de game op de makkelijkste of story modus aan het spelen bent omdat er weinig tot geen diepgaande gameplay en combat in de game verwerkt zit. Vijanden zijn heel voorspelbaar en hun A.I. voelt redelijk lomp aan. Dit is zeker een aandachtspunt voor mensen die nieuw zijn met de franchise en misschien een actievolle game verwachten. De actie zit hem in het verhaal en de beleving, niet in de gameplay.

Trailer

---