“F1 The Movie zorgt voor een unieke immersieve cinema ervaring”

Eindelijk! De langverwachte zomerblockbuster van 2025 komt er eindelijk aan: F1 The Movie. Maar hierbij al direct een waarschuwing: zorg ervoor dat je met de juiste intenties richting de dichtstbijzijnde bioscoop trekt.

Wil je graag een unieke immersieve cinema ervaring beleven waarbij je, voor diegenen die lijden aan wagenziekte, ook best de nodige Touristil voorziet, dan wordt dit dé zomeruitstap van het jaar. Ben je op zoek naar een filmervaring met de nodige diepgang in scenario, dialogen en personages, dan is thuisblijven (of een andere film kiezen) de enige optie. Kwestie dat toch even op voorhand duidelijk te stellen.

Het verhaal

F1 piloot-op-rust Sonny Hayes (Brad Pitt) wordt door zijn vroegere teamgenoot en nu eigenaar van een F1 team, Ruben Cervantes (Javier Bardem) gevraagd om in te springen en het team van de ondergang te redden. Ze hebben nog geen enkel punt gehaald en met nog 9 races te gaan is de kans groot dat de board het licht gaat uitdoen op het einde van het seizoen. In het team zit een beloftevolle rookie (Joshua Pearce, gespeeld door Damson Idris), maar die alleen gaat het niet redden.

Dus is het aan Sonny om alles naar een hoger niveau te tillen. Alleen: de man heeft sinds de jaren ’90 geen F1 bolide meer van dichtbij gezien (in tegenstelling tot een hele resem andere gemotoriseerde voertuigen) en zijn F1 carrière was sowieso geen groot succes, ondanks zijn immense talent. In de 2.5 u die volgen krijgen we het relaas van die 9 resterende GP’s.

En dat relaas is op zich al uniek te noemen, want de opnames zijn gebeurd tijdens de echte GP’s en dus ook met echte F1 coureurs. Verstappen, Russell, Hamilton: je ziet ze allemaal passeren. Blijkbaar heeft het 10 jaar geduurd om de FIA te overtuigen om op die manier mee te doen. En je ziet dus ook de echte circuits (inclusief Spa- Francorchamps) met echt publiek.

Er is ook een keerzijde

Maar dit heeft ook een keerzijde. F1 The Movie voelt wel heel “corporate” aan. Het is alsof je naar een lange promotiefilm voor F1 aan het kijken bent. Ruimte voor enige nuance of kritiek op het F1 circus is er absoluut niet te bespeuren. Het had ook leuk geweest als de echte coureurs iets meer inbreng hadden gekregen. Nu zijn het eerder allemaal cameo’s van enkele seconden. Niet dat ik Verstappen en co van veel acteertalent verdenk, maar het had toch iets meer mogen zijn als je je als filmmaker toch in het centrum van het circus zit.

De grootste troef van de film

Over dan naar de grootste troef van deze film: de manier waarop alles in beeld gebracht wordt. Ik zou eerlijk gezegd niet in de schoenen staan van filmmakers die nog met plannen zitten om een racingfilm te maken. Wat Duplantis doet met het polsstokspringen, doet Joseph Kosinski met deze film: de lat wel zéér hoog leggen. Eerder deed hij dat al met Top Gun: Maverick, nog zo’n ultieme zomerblockbuster.

De manier waarop je als kijker letterlijk mee in de bolide zit en over de circuits van Silverstone, Monza of Abu Dhabi scheurt, is onovertroffen. Blijkbaar zijn er speciale 6K action camera’s aan te passen gekomen die in de F1 bolide geplaatst werden. 250 miljoen dollar wel besteed, kan je dan besluiten. Als je als filmmaker erin slaagt om een dergelijke hoogtechnologische parel af te leveren, dan neem je als kijker de lawine aan product placement er graag bij. Want ook daar wordt de lat sans gêne ongemeen hoog gelegd. Of laag, ’t is hoe je het bekijkt.

Flirten met de ondergrens

Dat het hele technologische gebeuren een bom geld gekost heeft, verklaart ook direct waarom er zo goed als geen geld meer over was om te werken aan zaken als scenario en dialogen. Want die zijn flinterdun en bij momenten zelfs lachwekkend simpel. Om terug de parallel te maken met Top Gun: Maverick: ook daar zijn die aspecten ook niet direct de sterkste troef en dergelijke actiefilms moeten daar ook absoluut niet in uitblinken.

Maar in F1 The Movie wordt er toch geflirt met de ondergrens. En ook al wil je met deze film ook een jong publiek bereiken (wat zeker een nobele intentie is, want hoe jonger je met cinema in contact komt, hoe beter), maar niet álles moet uitgelegd worden of niet elke personage moet als een karikatuur neergezet worden om de film te begrijpen. Gelukkig heb je dan Brad Pitt, die gewoon Brad Pitt is en alle aandacht naar zich toe zuigt zoals alleen Brad Pitt dat kan. Of Tom Cruise.

Conclusie

Is het voor de filmwereld in het algemeen en de cinema business in het bijzonder positief dat deze film gemaakt is? Absoluut! Ook als dat gepaard gaat een overdosis product placement? Et alors! Maar ga wel met de juiste ingesteldheid kijken om van die 2.5 uur een zomertopmoment te maken. (Ingestuurd door J.V. – Nonkel Film)