“De apocalyps van Atomfall is er eentje die zeker het verkennen waard is”

‘Ello governor, cup ‘o tea for the apocalypse? Mind the gap, you dirty mutant. They’ve raided my stack of fish and chips, m’lady. Ook al heb ik deze zinnen zonet uit m’n duim gezogen, ze hadden evengoed rechtstreeks uit Atomfall kunnen komen. Deze nucleaire fallout is zo Brits als het maar kan zijn. Is het ook fijn vertoeven in de post-apocalyptische Engelse countryside? Dat lees je in mijn review van deze Atomfall.

Waarom Wel?

Radioactief plezier

Kleine geschiedenisles voor dat ik aan deze review van Atomfall begin: in 1957 brak er een brand uit bij de kernreactoren van Windscale. Dit is de grootste nucleaire ramp die het Verenigd Koninkrijk ooit heeft gekend. Deze was verdomd serieus maar niet van de grootte van pakweg de wereldwijd gekende ramp van Chornobyl. Atomfall gaat uit van een alternatieve geschiedenis: de ramp is wél levensbedreigend, wordt slecht afgehandeld en in geen tijd is het Engelse platteland een radioactieve, tikkende tijdbom.

In Atomfall duik je in het alternatieve 1962 waar de zone rond Windscale volledig is afgezet. Er is geen weg naar de buitenwereld, tot jij op zoek gaat. Wie ben jij? Tja, mocht je dat maar eens weten. Je wordt wakker in een bunker en hebt geen herinnering van wie je bent of hoe je daar belandt bent. Er zijn dus al meer dan genoeg vragen vooraleer je jouw eerste stapjes buiten de bunker zet.

Hier laat ik je los, vreemdeling

In deze survival shooter wordt je van bij het begin vrij gelaten. Er is een main story maar al heel vlug kan je bepalen waar jouw tocht naartoe gaat. Dat de zandbak van Atomfall streng en gevaarlijk is, wordt ook al snel duidelijk. Je bent verre van een supersoldaat of acrobaat. Herladen gaat dus traag en geweld is niet altijd je beste optie. Overleven is the name of the game. 

We herkennen bij gevolg heel wat vertrouwde basis mechanics van de gemiddelde survivalgame. Er is een rechttoe rechtaan crafting-systeem en een vrij simpele skill tree. Ook de lichte RPG-kenmerken zitten goed verwerkt binnen het geheel zonder nieuwigheden die je al te zwaar verrassen. Je ontmoet mensen, hebt verscheidene dialoog-opties en zal je eigen pad vol vrienden en vijanden verzamelen. Wil je die vriendelijke oude banjospeler die je een gebakje aanbiedt door de kop knallen? De game zal je niet tegenhouden. 

Hoe je Atomfall benadert is dus geheel jouw keuze. De RPG-keuzes gaan ver genoeg dat je deze game kan uitspelen zonder één iemand te vermoorden (!). Ook is de ervaring op maat gemaakt doordat je qua moeilijkheidsgraad apart kan kiezen voor combat, survival en exploratie. Uitdagende gevechten maar lichte puzzels? You got it. Detective spelen maar vlotjes vijanden neermaaien? Eveneens mogelijk.

Breng je fototoestel mee

De sfeer binnen Atomfall heeft wat weg van Fallout, The Last Of Us en hints van Bioshock. In deze wasteland kom je robots, mutanten en milities vol gekken tegen. Het doet ook vaak denken aan de Metro-reeks en Atomic Heart. Verder merk je ook duidelijk de hand van developer Rebellion op en de assets en movements van hun andere reeks Sniper Elite. Het voelt op een eigen manier een beetje aan als een spin-off. 

Atomfall gebruikt geen één gigantische map maar gaat voor meerdere kleinere maps die met elkaar geconnecteerd zijn. Het speelt heel lekker, is vlotjes en je bent vlug mee. Wat vooral opvalt is hoe schoon deze ramp is. De countryside ziet er nog steeds enorm zonnig uit en de typerende Britse huisjes, pubs en dorpjes zijn ongelofelijk uitnodigend. Soms waan je jezelf een toerist in een zeer pittoresk gebied waar het gewoon wat opletten is om niet uitgemoord en opgegeten te worden. Maar voor deze sightseeing? Het risico best waard. 

Met een mysterieus verhaal en een solide basis qua gameplay gaan de uren in Atomfall snel vooruit. Een originaliteitsprijs gaat deze game niet winnen maar fans van post-apocalyptische speelwerelden gaan hier met plezier induiken. Atomfall is geen constante actiegame maar wordt ook nooit saai. 

Waarom Niet?

Lange tochten

Al zijn de open maps van Atomfall gevuld met interessante locaties, een vlottere manier om van A naar B te raken had gemogen. Er is geen echte fast travel optie en later in het spel komt backtracking steeds meer opzetten. Geen absolute zonde in deze gebieden, soms best vervelend. Je wordt qua missiedoelen vaak aan je lot over gelaten. Soms levert dit tof speurwerk op, soms vervelende verwarring.

Dat dit spel vaak doet denken aan andere gelijkaardige shooters is een beetje een compliment maar toont ook aan dat de échte originaliteit hier niet te vinden is. Dit is voor de fans van gelijkaardige avonturen die nog wat meer willen, zonder al te veel nieuwe mechanics te moeten leren.

Hoe werkt een wapen ook al weer 

Onze alledaagse protagonist is geen held qua geweld. Qua gameplay vertaalt zich dat naar wat clunky momenten soms, zeker wanneer je met melee wapens aan de slag gaat. Ook de AI laat af en toe zijn steken vallen. Hier en daar kom je de middelmatige bugs tegen die je er op wijzen dat dit geen absolute topper is maar je ook niet al te lang dwarsbomen. 

De locaties zijn prachtig, grafisch is alles redelijk. Ook hier merk je dat de makers het met minder budget moeten doen. Geenszins doet dit af aan het spelplezier, wél een beetje aan de wauw-momenten. Zeker de tronies van NPC’s zijn soms best lelijk, op eenzelfde manier als dat broertje Sniper Elite al een tijdje achterop aan het hinken is.

Gameplay

---