“Dragon Age: The Veilguard is een entertainende actie-RPG”

Ik weet dat de internationale reviews van Dragon Age: The Veilguard al twee weken online staan. Zelf heb ik de game pas sinds dat deze beschikbaar is. Toch wilde ik graag mijn eigen ervaringen neerpennen. Ik was immers benieuwd of al die, bijna perfecte, scores terecht waren. Of The Veilguard ook mij kon overtuigen lees je in mijn review.

Waarom Wel?

Mamacita to the rescue

Wanneer ik een actie-RPG of mmorpg speel, probeer ik altijd een virtuele versie van mezelf te creëeren. Ik breng immers heel wat tijd door met mezelf in het spel, en dan kan mijn personage er maar beter goed uitzien. Daar waar dit in mijn early access ervaring met GreedFall gene vette was, is dat bij Dragon Age: The Veilguard andere koek.

Op den duur zag ik door het bos de bomen niet meer en moest ik warempel aan mijn vrouw vragen om me te komen helpen. De keuze van het geslacht, M/V of non-binair leek me nog evident. Ook wist ik meteen dat ik als Human wou spelen. Heb je zelf liever Elf, Dwarf of Qunari dan kan dat ook natuurlijk. Na wat research te hebben gedaan koos ik voor de Shadow Dragons-achtergrond, en de Warrior-klasse. (Rogue en Mage liggen me niet zo).

Maar dan moest de echte pret nog beginnen: het ontwerpen van mijn personage. En mannekes, hoe uitgebreid is die keuze? Je kan bij wijze van spreken alles aanpassen wat zich tussen je kapsel en kleine teen bevindt. De grote lijnen, kapsel, baardgroei, kleur kapsel/baard (wit dus) was snel gemaakt. Voor de ogen kies ik dan meestal felblauw zodat ze goed uitsteken. En dat is maar het halve werk. Ogen, oren, tattoo’s, littekens, gezichtskenmerken, enzovoort. Trek er zeker even de tijd voor uit, in mijn geval iets meer dan een uur, want het is echt de moeite.

Laat het feest beginnen…

De sfeer zat goed en tezamen met mijn vrienden van dat moment, Varric, Harding en Neve zou ik die verdomde Solas (The Draed Wolf) wel even een lesje leren. Maar dat draaide even anders uit. Voor we het wisten zaten we terug in onze thuishaven, The Lighthouse, om onze wonden te likken. En ik ben er nog steeds niet uit of die Solas nu een good guy of bad guy is. Maar bon het echte avontuur kon nu beginnen en ik was er helemaal klaar voor. Inderdaad, na de intro, die zo’n 30 minuten duurt, had de game me helemaal te pakken.

Ik heb me nog geen seconde verveeld in Dragon Age: The Veilguard. Er valt van alles te doen en te beleven. Er is de hoofdverhaallijn, missies op verzoek van mijn companions, missies in opdracht van de verschillende facties, er zijn gebieden te ontdekken, minibazen (Champions) die een pak slaag verdienen, geheime gebieden te ontdekken, schatkamers om vrij te spelen, en zo kan ik nog even doorgaan.

En dan uiteraard die immer vervelende onvermijdelijke (en verplichte) keuzes die je moet maken. Want eens een keuze gemaakt geef je een draai aan het verhaal en kan je niet meer terug.

Samen uit, samen thuis

Naarmate het verhaal vordert speel je ook nieuwe companions vrij, zeven in het totaal. Elk hebben ze hun eigen verhaal en achtergrond, en als je het goed speelt zit er misschien een romance in. Zelf had ik al snel een boontje voor Bellara en Neve. Wie het geworden is? Dat is privé haha. Met Emmerich en Lucanis daarentegen had ik niet echt een band. Harding was ok, Taash was ook niet mijn ding. Mijn eerste trio bestond uit Bellara en Neve, maar mijn favoriete party was met Bellara en Davrin. Die laatste heeft immers een schattige Griffoen die ook helpt in de strijd.

Ondertussen noem ik Bellara mijn giecheltrees (ze ratelt de hele tijd en is funny) en Neve mijn Frost Babe (frost mage en babe gehalte). Waarmee ik maar wil zeggen dat je met sommige companions wel een band zal opbouwen, terwijl je de andere al snel vergeet of negeert…

Je kan trouwens naar hartelust experimenteren om te zien welke companion het beste bij je speelstijl past. Er zijn immers voldoende bakens in de spelwereld om je team samen te stellen of aan te passen.

Klassenkiezen

Zoals gezegd koos ik voor de Warrior klasse. Iets wat ik altijd doe trouwens, want Warrior of Barbarian zijn mijn ding. Lekker in het rond meppen, met mijn schild uithalen, en stoere armor dragen. Daarom ook dat ik voor de Reaper-skillboom koos. Zo kon ik zowel van mijn zwaard als mijn schild dodelijke wapens maken. Two-handers zijn niet echt mijn ding dus was mijn keuze snel gemaakt. Geen Champion of Slayer build voor mij.

Door missies te volbrengen of tegenstanders te doden verdien je XP. Het hoofdpersonage kan je levellen tot 50, de companions tot level 10. Ow ja, je kan ook XP verdienen door bepaalde items op te rapen, raap dus alles op wat je vinden kan. Probeer ook de Fen’Harel Altar te volbrengen want die leveren ook een extra XP punt. Vergeet ook de Memento’s niet want die heb je nodig om je Caretaker Workshop te levellen tot 10.

It’s all about the loot baby!

Maar je gear en wapens, en die van je companions, levellen, dat gaat iets anders. Je kan de stats van je wapens upgraden, en enchanten, via de Caretaker Workshop in je Lighthouse. Maar de rarity (groen, blauw, paars, …) dat gaat een ietsje anders. Je moet eigenlijk proberen om dezelfde wapens en gear te looten of te kopen bij de vele merchants. Vind je hetzelfde wapen, dan zal dat automatisch overgaan van groen naar blauw enzovoort.

En dan moet je ook nog eens in de gaten houden dat je zowel je Workshop als de merchants van de verschillende facties doet levellen. Want hoe hoger het level, hoe betere wapens en gear je kan aanschaffen.

Voor het upgraden van je wapens, de stats dus, of het kopen van duplicaties om je wapens rarity te upgraden, heb je grondstoffen en gold nodig. Sla dus alles kapot wat je kapot kan slaan, gaande van urnes en vazen, tot tonnen en houten kisten. Niet twijfelen, gewoon doen!

Oh die combat!

Wat ik het plezantste vind in Dragon Age: The Veilguard is de combat. En bovendien een dikke pluim voor de, toch in mijn klassengeval, Driving Kick. Wat een zalige feature is me dat! Zie je een tegenstander op de rand van een muur, rivier, waterval of afgrond staan, geef hem dan een flinke driving kick!

Waarmee ik maar wil zeggen dat ik naast wapen en schild, ook nog over diverse abilities beschik, een ultimate én runes. Bovendien helpen mijn vriendjes me ook in de strijd. Ze lopen mekaar, en mij, niet in de weg en zijn zeer behulpzaam. Ik heb ook geleerd van naar hen te luisteren. Het kan er immers hectisch aan toegaan in de strijd en soms heb je niet alles of iedereen onder controle. Door hun aanwijzingen, opgelet voor links of rechts, range attack incoming, enzovoort heb ik altijd het overzicht en kan ik op tijd reageren.

Oh die abilities!

Net als mij beschikken ook mijn vriendjes over abilities. Door R1 in te houden verschijnt het, laat het mij het combowiel noemen, in beeld. Met mijn stick kan ik dan voor elk een ability aanduiden. Bellara gebruik ik vooral als healer en Davrin als tank. Zelf dans ik dan over het slagveld terwijl ik mijn schild van links naar rechts werp, met mijn zwaard uithaal en vooral mobs tracht te killen terwijl mijn hulpjes de bosses bezighouden. Op die manier kan ik mijn, en hun abilities, opladen evenals mijn ultimate. En eens ik het combowiel oproep en een ability kies, bestaat de mogelijkheid om meerdere abilities te combineren om nog meer schade te doen.

Maar wat ik het strafste vind is dat alles zo vlot verloopt. Geen haperingen of twijfels, mijn personage rolt, ontwijkt en springt over muurtjes alsof hij zijn hele leven nog niets anders gedaan heeft. Ook de manier waarop hij zich door de omgevingen verplaatst, ziplines, trappen en ladders neemt, het kiezen en gebruiken van abilities, het vechten zelf, het verloopt allemaal ongezien vlotjes.

Audiovisueel van een zeer hoog niveau

Sta me toe ook iets te zeggen over zowel de visuele als audiovisuele pracht van deze game. De verschillende gebieden, gaande van The Lighthouse over Treviso en Minrathous, tot Necropolis en de Hossberg Wetlands, of Rivain Coast en Arlathan Forest zien er fantastisch uit. En dat zelfde kan gezegd worden van zowel de Crossroads als de verschillende tussengebieden die je ontdekt.

Ook de voice acting van de verschillende personages is top. De tussenfilmpjes zijn een genot om naar te kijken, de animaties en speciale effecten in de combat zijn een plezier voor het oog en maken het gehaal nog immersiever. Voeg daar dan nog de muziek aan toe en ook dit plaatje klopt volledig. Rustige muziek op rustige momenten, en dan die aanzwengelende muziek wanneer je ten strijde trekt. Echt top!

Maar hét geluid waar ik het meest van onder de indruk ben is het zoemen van mijn zwaard wanneer ik uithaal naar vijanden of kisten. Dat klinkt zo echt en geloofwaardig, amai.

Waarom Niet?

Euhm?

Inderdaad, er is niets, maar dan ook niets dat me gestoord heeft tijdens het spelen van Dragon Age: The Veilguard. Behalve dan iets dat ik ook voorhad in mijn speelsessie met de early access-versie van GreedFall 2. En dat is dat op een gegeven moment in combat zowel mijn zwaard als schild verdwenen was. Dat was een heel vreemd gegeven omdat ik op dat moment net in een mini boss fight verwikkeld was in Treviso. En wie die champion heeft gedaan weet dat dit een vervelend kereltje is.

Je verzamelt in het totaal zeven companions. En met sommige van die personages had ik eigenlijk niets. Taash, Emmerich en Lucanis vond ik zelf het minst interessant.

Trailer

---