“Horizon Zero Dawn Remastered is en blijft een futuristisch pareltje”

Horizon: Zero Dawn was een groot succes toen het in maart 2017 uitkwam. Guerilla Games leverde een verhaal met een unieke combinatie van primitieve en futuristische elementen. Nu, 7 jaar later, komt er een remaster. Ik was erg blij toen ik de reviewcode ontving, omdat Horizon Zero Dawn nog steeds op mijn backlog stond. Lees hier mijn bevindingen over Aloy en haar avonturen in Horizon Zero Dawn Remastered. 

Waarom Wel?

Once a paria now a brave 

Vooraleer ik dieper inga op de core van deze review, namelijk de grafische verbeteringen in deze remaster, wil ik een kleine recap van het verhaal schetsen. We spelen als Aloy, een paria die ondanks vele obstakels, serieus tegenwind en haar verleden een Moedige wordt. Gelukkig kan ze rekenen op enkele personages die wel in haar geloven. Doch zijn het niet die personen die haar zo ver brachten. Aloy bezit een enorme wilskracht door jaren te leven in de wildernis.

Deze ervaring komt enorm goed van pas tijdens haar avonturen. Al vanaf de eerste missie wordt het universum van Horizon Zero Dawn al een stuk blootgelegd. Je krijgt meteen een klare kijk op de connectie tussen stammen en met wie ze al dan niet een alliantie vormen. De lore wordt mondjesmaat bij iedere missie gegeven en ook de zijmissies leverden hun bijdrage aan de story in Horizon Zero Dawn.

Alle emotie rond Aloy wordt enorm goed in beeld gebracht door Guerilla Games en Nixxes Software. Gemaakte fouten of positieve dingen die ze meemaakt komen daardoor extra binnen. Tijdens het spelen, en vooral in dialogen (cutscenes) connecteerde ik daardoor meer en meer met Aloy en andere personages. Of je nu alleen met haar of in gezelschap bent van iemand anders, alle missies voelen uniek aan en brengen iets bij aan het verhaal.

Door de soundtrack en geluiden zoals geritsel van gras of het brullen van een machine ging ik nog meer op in de wereld. Al deze (kleine) dingen dragen bij tot het steengoede geheel dat Horizon Zero Dawn is. De fotomodus is een leuke uitgebreide extra waar je bijvoorbeeld mooie uitzichten kan vastleggen waardoor de wereld in HZD nog meer binnenkomt.   

Primitieve en futuristische snufjes

Het arsenaal dat Aloy kan hanteren tijdens gevechten, of als hulpmiddel, is enorm uitgebreid. Het is net zoals heel de setting van de game een leuke combinatie van primitief en futuristisch. Ik begon met een simpele boog en een speer, maar die kon ik door gevonden grondstoffen upgraden naar krachtigere wapens. Het craften is enorm simpel en deed ik gewoon vanuit mijn inventaris. Geen werkbank waar ik eerst heen moest lopen want dit zou het tempo enorm uit de game hebben gehaald. Naast het maken van wapens en munitie, kon ik ook drankjes brouwen, mijn buidel uitbreiden en reispakketten maken.

Gelukkig kon ik dankzij de technologie in de game verschillende vijanden naar mijn hand zetten. Door langzaam op een vijand af te gaan of te lokken met het werpen van een steen of gefluit kon ik deze overnemen. Een Strider om als rijdier te gebruiken of een Watcher die me hielp tijdens gevechten zijn maar enkele voorbeelden van vijanden die bondgenoten werden.

Voor ik overga naar het belangrijkste deel van deze review wil ik nog even vermelden dat sommige gevechten enorm uitdagend zijn. Horizon Zero Dawn heeft een enorm uitgebreid aanbod aan zwakke en sterke tegenstanders waardoor ik iedere keer weer een andere tactiek moest gebruiken om ze neer te halen. Deze variatie in een enorm mooie spelwereld zijn van de bovenste plank qua beleving.

Een Remaster om u tegen te zeggen

Een post-apocalyptische wereld waarin de natuur 99 procent alles heeft overwoekerd. De restanten van wat ooit een beschaving was zijn wel nog merkbaar in Horizon Zero Dawn. Alles wordt ongelooflijk mooi in beeld gebracht. Van verroeste overgroeide verkeerslichten tot een half ingestort appartementsgebouw waarin en waarrond bomen en planten zich genesteld hebben. Rondlopen in de wereld van deze game is puur genieten. Bevrijde of reeds bestaande nederzettingen zijn bijna nooit hetzelfde en zitten vol leven. NPC’s die huishoudelijke taken aan het doen zijn of dingen naar me roepen tot handelaars die me koopwaar wilden aansmeren. Elke nederzetting voelt aan als een kleine metronoom waar ieder individu niet zomaar NPC staat te wezen. De eerste keer dat ik Meridian zag opdoemen in de verte was ik opnieuw verbluft. Zo’n momenten heb ik een paar keer gehad en als een game dat met je doet, dan weet je dat het goed zit. 

In één van de belangrijkste hoofdnederzettingen Meridian of Daytower ziet alles er veel esthetischer uit. Ik ben tijdens het schrijven van deze review gameplay van het origineel gaan opzoeken en dit verschil is significant merkbaar ten opzichte van het origineel. Gebouwen zijn veel gedetailleerder en zien er ondanks de overname van de natuur als virtuele kunstwerkjes uit. Nixxes Software en Guerilla Games zorgden er ook voor dat personages beter tot uiting komen tijdens dag en nachtmodus en in cutscenes.

Veel van hun inspiratie voor verbeteringen in Horizon Zero Dawn, vooral op grafisch vlak, hebben ze gehaald uit Horizon Forbidden West. Denk hierbij aan het gebruik van het Nubis cloud system en de belichting die helemaal op punt werd gesteld. Indien je Horizon Zero Dawn: Remastered en Forbidden West na elkaar zou spelen voelen deze twee games aan als één geheel.

Waarom Niet?

Chaos met camera

Vooral tijdens het vechten met de geïnfecteerde machines had ik het lastig om hen te blijven volgen in een gevecht. Door hun snelle en vinnige bewegingen raakte ik snel gedesoriënteerd in mijn bewegingen. Niet dat het zo hard stoorde maar hiervoor had Guerilla Games toch een knop mogen voorzien op de controller. Een kleine frustratie die vooral tegen sterkere vijanden groeide. Je kan wel vijanden markeren maar eenmaal in een gevecht kan je één vijand in een groep niet specifiek in het vizier houden of volgen zodat de camera meebeweegt. Tegenover menselijke vijanden merkte ik echter weinig tot geen problemen. 

Gameplay

Affiliate