“Empty Shell is een leuke roguelite met een unieke smoel”

Als vrijwilliger word je op een Japans eiland achtergelaten op zoek naar de waarheid. Met maar een klein rantsoen kom je aan wal. En ben je nu groot of klein, jong of oud, dit maakt niet uit. Want in deze roguelite ben je maar een Empty Shell. 

Waarom Wel?

Een best grimmige setting

Het is donker, heel donker. Door de zwart-wit stijl voel je meteen de sfeer die het spel uitstraalt. En deze is best grimmig. Je komt aan in een geheime faciliteit op een Japans eiland. Je doel? Uitzoeken wat er hier jaren geleden is misgelopen. Sinds eind 1954 is er geen contact meer met het eiland en de mensen die er werken. En de expeditie, begin 1955, is ook op een fiasco uitgedraaid. Wanneer een verkenningsvliegtuig in 1975 bliksem ziet op het eiland, wordt dit de start van een 2^e expeditie.

Je speelt in deze roguelite Empty Shell als een van de vrijwilligers die naar het eiland wordt gestuurd. Maar of dit geheel met je volle overtuiging is dat betwijfel ik. Je moet uitzoeken wat er hier al die jaren is gebeurd. Eens aangekomen voel je aan al je zintuigen dat er iets niet klopt. Je ziet nauwelijks iets, hebt een klein rantsoen mee en daar moet je het maar mee doen. Dit rantsoen bevat een wapen, een mes of iets dergelijks en een handvol aan kogels.

Door de zwart wit stijl zie je dus ook niet heel veel op je scherm. Maar toch genoeg om je een weg te banen doorheen de faciliteit. Achter elke hoek schuilt er gevaar en moet je vooral luisteren om de soulless, zo heten de vijanden, te horen aankomen. Het zijn dus vooral de voetsporen waar je moet op letten.

Iedereen is vervangbaar en iedereen is anders

Het leuke aan Empty Shell is dat je voor je start, basis info over je vrijwilliiger meekrijgt. De naam, de leeftijd, het geslacht en de grootte. Best leuk om zo toch iets te weten over je personage, dat maakt het toch iets persoonlijker. En deze statussen hebben dus ook zijn effect.

Iedere vrijwilliger biedt ook nieuwe kansen. Sterven is dus jammer voor die vrijwilliger, maar de volgende in rij is misschien net iets sneller door dat die jonger is. Of als je pech hebt, speel je met een 50-plusser die veel trager loopt. Maar geen nood, die heeft misschien wel meer ruimte in zijn zakken. Waardoor je meer items kan oprapen. Of is hij net is charismatischer, en krijg je zo korting in shops die je onderweg tegenkomt. En ben je echt niet tevreden over je vrijwilliger, dan is er nog steeds de rode knop. En neem je gewoon de volgende vrijwilliger in rij, toch?

Elke kogel telt

Het is dan ook geen verrassing dat de kogels schaars zijn in het spel. Iedere kogel is dus van belang en meer nog, wees slim aan wie je ze verspeelt. Want je hebt natuurlijk ook een melee aanval. De kracht hiervan hangt af van het soort wapen waarmee je begint. Dit kan gaan van een keukenmes tot een houthakkersbijl. De ene is dus ook iets sterker dan de andere. En voor de trage soulless vijanden is dit de betere tactiek.

Heel af en toe kom je wel shops tegen waar je kogels maar ook wapens of extra attributen kan kopen. Van granaten tot verbeteringen aan je leven en bescherming. Hier besteed je munten aan die je krijgt door verschillende soulless te verslaan. Hoe sterker ze zijn, hoe meer coins je krijgt.

Ook kom je her en der wel kisten tegen waar je allerhande items kunt in vinden. Om je leven op het Japanse eiland toch iets dragelijker te maken. Al is het in een roguelite zoals deze Empty Shell nooit een plezierreisje.

Gameplay

Waarom Niet?

Zielloze standaarden

De Soulless voelen niet meteen vernieuwend aan. Je hebt de standaard vijand types waaronder de zombie-achtige die naar je toe komen gelopen. Degene die wanneer ze dicht genoeg bij je zijn ontploffen. Schietende soulless en ga zo maar door. Heel vernieuwend voelen deze dus niet aan en geven dus niet echt een uitdaging. Wel is het zo dat je de Soulless Bombers dus beter niet aanvalt met je mes maar je kogels dus voor deze houdt.

Wat dan weer wel beter is zijn de elite vijanden. Zonder veel te zeggen voelen en zien deze er wel verrassend uit. En de eerste keer toen ik een van deze tegenkwam, schoot ik toch even in paniek.

Is’t nu de ene, of toch de andere?

Door de zwart wit stijl, die ik wel kan smaken, is het toch soms moeilijk om een onderscheid te maken tussen de verschillende vijanden. En dit kan soms zuur opbreken als het een bomber blijkt te zijn. Hierdoor verlies je soms dus kostbaar leven die je achteraf duur komt te staan.

Deze unieke stijl van Empty Shell heeft dus zijn voor- en nadelen. Want de grimmige sfeer voel je hierdoor wel maar dit zou niet ten koste mogen gaan van de gameplay. Jammer dus met momenten. De helderheid aanpassen kan hier wel helpen, maar dit gaat dan ten koste van de sfeer.

---