“The Thaumaturge schiet op vele vlakken te kort”

Ik moet eerlijk toegeven dat The Thaumaturge slechts een aantal weken voor het schrijven van deze review op mijn radar is gekomen. Met de ene grote release na de andere dezer weken is dat niet geheel onlogisch. Dat is ook de reden waarom besloten werd om de release van de game met enkele weken uit te stellen. Het bekijken van de trailers en het lezen van de omschrijving van de game wakkerde mijn interesse echter wel meteen aan. Buiten het in 2017 uitgebrachte Seven, bracht ontwikkelaar Fool’s Theory nog geen andere games uit. Met The Thaumaturge krijgt de indie ontwikkelaar uit Polen een kans om zich te tonen aan het grote publiek. Want het is deze studio dat momenteel bezig is met de ontwikkeling van The Witcher Remake. Hoe mijn avontuur in het Warsaw tijdens het begin van de 20^ste eeuw verlopen is, lezen jullie in deze review.

Waarom Wel?

The Thauma wat?

The Thaumaturge vertelt het verhaal van Wiktor Szulski, die net zoals zijn vader Stanislaw een Thaumaturge (of Temperamencer) is. Een Thaumaturge is iemand die in staat is om geheimen te ontdekken die rond personen of plaatsen heersen. Hij herkent Flaws of stigma’s die in de menselijke psyche zijn ingeprent en kan deze naar boven halen. Het zijn een soort zielenartsen die ook menselijke gedachten, woorden, daden en emoties kunnen manipuleren. Een Thaumaturge wordt bijgestaan door salutors. Dit zijn wezens/demonen die aangetrokken worden door menselijke Flaws en enkel voor een Thaumaturge zichtbaar zijn. Zij spelen vooral tijdens de combat een grote rol. Je start me slechts één salutor, Upyr, aan jouw zijde. Maar doorheen het spel kom je er meerdere tegen die je kan vrijspelen.

Na de proloog, waar je als speler kennismaakt met alle facetten van de game, trekt Wiktor naar Warsaw om de begrafenis van zijn vader bij te wonen. Ondanks hun slechte relatie, laat vader Stanislaw in zijn testament zijn Black Grimoire, een magisch boek en het belangrijkste instrument van een Thaumaturge, achter aan Wiktor. De zoektocht naar deze Black Grimoire verloopt niet zonder slag of stoot en zonder het bestrijden van Wiktor’s innerlijke demonen. Ook brengt deze zoektocht heel wat vragen uit het verleden van Wiktor’s vader met zich mee. Gelukkig beschik je als Thaumaturge over Perception om zo een antwoord te krijgen op deze vragen en de zoektocht naar de Black Grimoire te vergemakkelijken. Dankzij Perception kan Wiktor dingen zien die aan het zicht zijn onttrokken, kan hij anticiperen op vijandelijke acties, kan hij sporen van emoties, gedachten, acties en woorden volgen en wordt de route naar zijn doel(en) uitgestippeld.

Hoewel het begin van de game nogal overweldigend aanvoelt dankzij een overvloed aan terminologie, ga je snel begrijpen hoe de game in mekaar zit. Ook zal je heel snel beseffen dat The Thaumaturge een game is zoals je voorheen nog geen andere gespeeld hebt. En een game dat uniek aanvoelt, verdient zeker het nodige respect.

Een game met een ziel

Wat nog meer respect verdient, is de setting en sfeer die de ontwikkelaar in de game gecreëerd heeft. The Thaumaturge speelt zich af in Warsaw tijdens het begin van de 20^ste eeuw en je voelt meteen dat er veel liefde en tijd gestoken is om een setting na te bootsen die de realiteit van toen weerspiegelt. Dat Fool’s Theory een Poolse ontwikkelaar is, zal hier zeker voor veel tussenzitten.

In het begin van de game wordt aangeraden om dialogen niet te skippen. Na het spelen van de game kan ook ik afraden om dit te doen. De manier waarop alles geschreven is, kan meteen ook beschouwd worden als het allersterkste punt uit de game. De Main en Side Quests zijn meer dan boeiend genoeg en elke vorm van tekst die je leest, voelt heel artistiek en poëtisch aan. Een heel groot deel van de gameplay bestaat uit lezen, dus wees hier wel op voorbereid.

Ook alle collectibles die je kan vrijspelen, zijn stuk voor stuk uniek. Zo kan je onder meer grammofoonplaten, covers van modemagazines en schetsen verzamelen. Aan elk van deze verzamelvoorwerpen zit een stukje verhaal verbonden waarin je de passie van de ontwikkelaar kan herkennen.

Waarom Niet?

Van de hak op de tak

In The Thaumaturge zijn quests onderverdeeld in Main Quests, Side Quests en The Urban Secrets. Deze laatste zijn korte activiteiten die je ontgrendelt door interactie met bepaalde voorwerpen, mensen of teksten in de spelwereld. Deze interacties worden Observations genoemd. Wanneer je alle Observations verzameld hebt, kom je tot een Conslusion waardoor de quest afgerond of verdergezet kan worden. Deze Urban Secrets bieden echter weinig meerwaarde aan het spel en voelen meer aan als opvulling en zorgen voor verwarring.

Deze verwarring ontstaat voornamelijk doordat je vaak op één en dezelfde locatie verschillende Observations tegenkomt die gelinkt zijn aan verschillende quests en je dingen aan het lezen bent die totaal niets met elkaar te maken hebben. Wanneer je dus bijvoorbeeld aan een Side Quest of Urban Secret bezig bent, unlock je verschillende nieuwe quests waardoor het tempo eruit gehaald wordt en je het overzicht volledig verliest.

Voor mensen zoals ik die graag gestructureerd aan het werk gaan en quest per quest willen afwerken, is The Thaumaturge bij momenten echt een nachtmerrie. Het vervolledigen van quests voelt aan als een onsamenhangend geheel en het in elkaar steken van een puzzel waarbij de afbeelding op de doos ontbreekt.

Weinig voldoening

Buiten het feit dat het vervolledigen van quests weinig structuur en samenhang biedt, geven deze ook geen voldoening. Het voltooien van quests gebeurt op twee manieren. Ten eerste door verschillende Observations aan elkaar te linken om zo tot een Conclusion te komen en ten tweede door turn based combat. Vaak is het ook een combinatie van de twee. Ik moet hierbij wel meteen toegeven dat turn based combat echt niets voor mij is om niet te zeggen dat ik het verafschuw. Mensen die wel fan zijn van turn based combat, zullen dan ook meer voldoening halen uit het voltooien van bepaalde quests.

Dat gebrek aan voldoening uit turn based combat wordt helaas niet gecompenseerd door het speurwerk dat bij het takenpakket van een Thaumaturge behoort. Zoals eerder aangehaald dien je verschillende Observations aan elkaar te linken om zo tot een Conclusion te komen. Hierbij komt echter geen enkel denkwerk aan te pas. Het is gewoon een kwestie van te klikken op uitgelichte voorwerpen en te lezen. De rest gebeurt automatisch. De hele weg die je moet afleggen wordt van A tot Z uitgestippeld. Het zou veel meer voldoening hebben gegeven mocht de ontwikkelaar ervoor gekozen te hebben om de speler zelf verbanden te laten leggen en te laten nadenken over de volgende stap.

Kleine ergernissen

Naast bovenstaande argumenten zijn er nog een aantal zaken die ervoor gezorgd hebben dat The Thaumaturge op geen enkel van mijn eindejaarslijstjes zal verschijnen.

Vooreerst is er het feit dat je constant moet fast travellen. De map van Warsaw is onderverdeeld in verschillende kleine districten. Reizen tussen deze districten gaat enkel per tram of koets waarbij je telkens een laadscherm te zien krijgt. Ik verkies eerder een open wereld waarin je zelf kan kiezen of je al dan niet wenst te snelreizen.

Daarnaast is de voice acting van een benedengemiddeld niveau. Hoewel het knap is dat elk personage dat aan bod komt zijn of haar eigen voice actor heeft, valt het op dat er weinig tot geen echte professionals zijn ingehuurd. Het contrast met een game zoals Disco Elysium, waarbij de voice acting een belachelijk hoog niveau haalt, kan haast niet groter.

Tot slot geraakte ik ook nooit echt onder de indruk van het grafisch niveau van de game. Enkel vanuit het top down camerastandpunt wist de game mij te bekoren. Maar vanaf het ogenblik dat er een cutscene of conversatie aan te pas kwam, daalde het niveau en deed het bij momenten pijn aan de ogen.

Trailer

---