“Tour de France 2023 spot met de wielerliefhebbers”

De laatste jaren heeft de Tour De France-reeks geen Game Of The Year trofeeën gewonnen. Mocht er een gele trui in gameland bestaan, ze hadden hem nog niet van dichtbij gezien. Dat hoéft helaas ook niet voor deze reeks, omdat er nu eenmaal geen serieuze concurrentie is. Waar Pro Cycling Manager op PC nog soms sterk durft te verrassen, is TDF vaak een sleurende, saaie etappe. Vorig jaar gaf ik TDF22 een 2. Nu moeten ze toch écht niet fel demarreren om daar over te raken?

Waarom Niet?

Groene trui glimlach

Zoals zowat elke sportgame zijn de verschillen tussen de voorgaande editie en dit jaar eerder details dan volledige herwerkingen. TDF22 bouwde zeer slecht verder op een zwak TDF21, en ook dit jaar is er niet besloten om naar een andere fietsenmaker te gaan. Ik kreeg meteen een groene glimlach toen ik het quasi exact onveranderde hoofdmenu zag, en opnieuw dat ene saaie muziekje moest aanhoren.

Voor wielerfans blijft dit dé titel, aangezien het de enige is die een poging onderneemt om wielrennen een effectief bestaande gameplay te geven. Demarreren, remmen, commando’s doorgeven en energierepen eten als een bezetene. De makers snappen wel wat wielrennen is, en slagen geen kemels op gebied van begrip en invulling.

Pro Amateur Evolution Cycling

Naast de 21 verse etappes van de Tour zitten er ook enkele officiële klassiekers in de game. Ons Belgenlandje is goed vertegenwoordigd, en ook officieuze ritten passeren vaak doorheen ons land. Renners zonder licentie doen me altijd mijmerend terugdenken aan de tijd dat Pro Evolution Soccer zo creatief omspeelde met namen. Ach, Remco Evenepoet, wat zie je er opnieuw slecht uit.

De wind kruipt mooi in je headset en richting de finish wordt zowaar enige vorm van adrenaline en spanning opgebouwd. Voor de échte diehards blijft dit een game die bij momenten genietbaar is. Maar goed kan ik het opnieuw absoluut niet noemen.

Een PS2 als urinoir

Tour De France 2023 is gatlelijk. De game lijkt op een PS2 te draaien die al maanden dienstdoet als urinoir. Wielrenners, toeschouwers, officials en toevallige passanten zijn grafisch ondermaats, vertonen geen leven en haalden me meteen uit de ervaring. Textures hebben scherpe randen, er is geen diepte en weinig sfeer.

Valpartijen zijn nog steeds hilarisch arbitrair, waarbij ik soms plots als een kamikaze in een struik duik en elders tegen 50 per uur een haarspeldbocht neem zonder een schaafwonde.

En de bloemen gaan naar niemand

Licentieproblemen teisteren deze game al jaren. Enfin, teisteren is een groot woord, want ik denk niet dat de makers het effectief aan hun hart laten komen. Er zijn alleszins weinig verbloemingen. Al helemaal géén bloemen worden er uitgedeeld voor de lange laadtijden, komisch tragische podiumceremonies en tactische aanpassingen die weinig échte diepgang kennen.

Net zoals een echte koers is deze uitputtingsslag soms saai. Je kan het realistisch noemen, maar lekker spelen doet het niet. De bestaansreden van deze game blijft nog steeds de opvulling van een gat waar wat geld uit te slaan valt. De lieve, goedgelovige wielerfans worden gepluimd zonder al te veel respect te krijgen.