“63 Days heeft weinig interessants of aangenaams te bieden”

De titel van deze game verraadt het al. Exact 63 dagen duurde de Poolse revolutie tegen de Nazi’s in 1944. Qua WW2-setting is dit een leuke insteek en zet het een minder gekende strijd mooi in de spotlight. 63 Days brengt real-time strategy met een persoonlijk verhaal binnen een wereldwijd conflict, maar speelt het ook effectief lekker?

Waarom Wel?

Gedoemde revolutie

Het verhaal van de Poolse revolutie in Warschau 1944 is er één van tragedie en ingeslagen hoop. De revolutie was gedoemd om te falen maar dat weerhield enkele trotse Poolse doorzetters er niet van om het de Nazi’s extra moeilijk te maken. Je krijgt in 63 Days de controle over twee broers die hun leven drastisch zien veranderen door de Tweede Wereldoorlog. Ze vechten voor elke morzel grond, elke gevangengenomen vriend en proberen de Duitsers overal waar mogelijk te saboteren.

63 Days brengt zowel een meeslepend persoonlijk verhaal als een mooi overzicht van een grimmige tijdsperiode. Vooral de muziek geeft het geheel een passende, grauwe sfeer die je weet vast te klampen. Grafisch blijft alles ook evenzeer grijs en grauw. Da’s typerend, maar niet altijd even knap om visueel interessant te blijven.

Broederliefde

Je krijgt in 63 Days de controle over twee broers en andere verzetsstrijders. Met een mix van real-time en turn based strategy neem je het op tegen de Duitsers. Je kan in planning mode jouw tactisch meesterwerk uitzetten als een schaakspel, of in combat mode vingervlug knallen en rennen.

De Poolse broers Lynx en Youngster hebben elks hun eigen speciale krachten om te gebruiken. Lynx is een brutus die zonder problemen Nazi’s kan doodknijpen, terwijl Youngster liever sneaky te werk gaat en vanop afstand dodelijk is met z’n mes. Helaas hebben beide broers samen nog niet genoeg kracht om dit geheel te redden.

Waarom Niet?

Irritaties en verwarring

Het kan me snel irriteren wanneer een game moeilijk is niet door fijne uitdaging maar wel door irritante controls. 63 Days valt perfect in die categorie. Het geheel blijft consistent warrig. De stealth laat ook regelmatig te wensen over. Langgerekte cutscenes helpen het tempo nog verder naar beneden. Meer dan een leuk idee met enkele oké momenten qua gameplay is hier niet te vinden.

Naar de hel met die controls

63 Days doet niks speciaals. Buiten z’n originele insteek binnen het WW2-conflict merk je al snel op dat dit een één-in-een-dozijn strategy game is die niks nieuws toevoegt binnen het genre. Missies worden zo al snel saai en ook je objectives zijn niet bijster interessant. Daarbij komt ook dat het vaak onduidelijk overkomt en verwarrend kan zijn wie wat nu juist moet doen.

Onduidelijkheid is helaas de rode draad binnen dit geheel. Voor een game waarbij snelheid niet constant essentieel is, heeft dit spel één van de meest frustrerende control schemes die ik al heb gekend. Basisacties zoals kruipen, bewegen en schieten zijn oeverloos moeilijk, nodeloos gecompliceerd en onnodig langdradig. De knoppencombinaties zijn vaak onlogisch en nog voor de eerste missie echt goed vertrokken was zat ik al gefrustreerd te spelen.

Trailer

---