“Lords of the Fallen is dé Soulslike game van 2023”

Het zijn geweldige tijden voor fans van het Soulslike genre. Begin maart kregen we Wo Long: Fallen Dynasty, dat vooral fans van Sekiro: Shadows Die Twice deed bekoren. En heel recent verscheen Lies of P, dat overal bijzonder goed onthaald werd en als spirituele opvolger van Bloodborne kan worden beschouwd. Veel druk dus op de schouders van Lords of the Fallen, dat een reboot (en dus geen remake of vervolg) is van Lords of the Fallen uit 2014.

De game uit 2014 werd ontwikkeld door Deck13, dat we vooral kennen van The Surge, The Surge 2 en Atlas Fallen, dat afgelopen zomer verscheen. Het originele Lords of the Fallen game wordt beschouwd als één van de eerste Soulslike games maar werd nooit een groot succes. Dit gaf meteen aan dat de code van FromSoftware niet zomaar te kraken valt. Deze keer kreeg ontwikkelaar HEXWORKS de kans van uitgever CI Games om van Lords of the Fallen een gedenkwaardige Soulslike game te maken. Of ze hierin geslaagd zijn, lees je in mijn review.  

Waarom Wel?

Een duister verhaal

In Lords of the Fallen reis je als Dark Crusader door Mournstead met als doel de wederopstanding van de demonische god Adyr te voorkomen. Na enige tijd van wrede tirannie werd Adyr uiteindelijk verslagen door de grootste helden van de mensheid – The Judges. Om te waken over een eventuele terugkeer van Adyr, werden de Hallowed Sentinels gevormd. Zij plaatsten beacons verspreid over Mournstead om zo elk overblijfsel van de kwaadaardigheid van Adyr te onderdrukken. Helaas bleek dit niet voldoende want Adyr verleidde hen die ooit gezworen hadden om zich tegen hem te keren. En zo vielen de Hallowed Sentinels en werden de beacons verdorven.

Nu, na eeuwen van oorlog, nadert Adyr’s wederopstanding en de enige hoop op redding van de mensheid ligt bij de volgers van de god Orius, Adyr’s aartsvijand. Deze orde heeft onlangs een apparaat van goddeloze kracht opgegraven (de Umbral Lamp) die de drager ervan de mogelijkheid geeft om te reizen tussen het land van de levenden en dat van de doden. Hoewel de Umbral Lamp van nature heiligschennis is, heeft The Church of Orius geen andere keuze dan deze lamp te schenken aan een Dark Crusader in een laatste wanhopige poging om Adyr te verslaan.

Tussen leven en dood

Daar waar ik vond dat Lies of P een beetje een eigen identiteit miste, voegt Lords of the Fallen wel een uniek en geslaagd element toe aan het Soulslike genre. Dit element is de Umbral Lamp, waarmee jouw character, een Lampbearer, vanuit de wereld van de levenden (Axiom) de wereld van de doden (Umbral) kan betreden en manipuleren. Kortom zijn er dus twee parallelle spelwerelden om te ontdekken. Standaard bevindt jouw character zich in Axiom maar heel regelmatig ben je verplicht om Umbral te betreden.

Op eender welk ogenblik kan je in Axiom gebruik maken van de Umbral Lamp om te kunnen zien hoe de wereld er in Umbral op exact dezelfde locatie uitziet. Daar waar de weg in Axiom geblokkeerd is, zal dit in Umbral misschien niet zo zijn en ben je verplicht de dodenwereld te betreden om verder te geraken in het spel. Het zal niemand verbazen dat het in Umbral nog gevaarlijker (en grimmiger) is dan in Axiom. Wie zich te lang in de dodenwereld bevindt, zal na verloop van tijd opgejaagd worden door meer en sterkere vijanden. Zo snel mogelijk terugreizen is dus de boodschap. Dit kan door op zoek te gaan naar emergence effigies, die je meteen terug transporteren naar Axiom.

Meer dan alleen een transportmiddel

De Umbral Lamp is naast jouw wapen ongetwijfeld het belangrijkste onderdeel van het spel. Het constant wisselen tussen twee werelden is een zeer geslaagd concept en vereist de nodige aandacht en denkwerk.

Naast het reizen tussen Axiom en Umbral heeft de Umbral Lamp nog andere functies zoals Soulflaying. Er zijn twee types van Soulflaying: Soulflaying van vijanden en Soulflaying van de omgeving. Wanneer je een vijand Soulflayt, maak je deze tijdelijk veel kwetsbaarder. Dit verbruikt één Soulflay charge. Je kan ook de omgeving Soulflayen. Dit pas je toe wanneer je bijvoorbeeld een opening in een muur moet maken of een bepaald obstakel naar jou moet toetrekken. Dit verbruikt geen Soulflay charge.

Blisters en siphonen

Om Soulflay charges aan te vullen, dien je vijanden en blisters met de Umbral Lamp te siphonen. Tot slot zal de Umbral Lamp oplichten in een speciale kleur wanneer je in de nabijheid bent van een Umbral flowerbed. Wanneer je gepositioneerd bent op zo’n Umbral flowerbed, kan je hier een Vestige Seedling groeien. Dit dient als een checkpoint wanneer je sterft. Heel handig wanneer er een bossfight in de buurt is en je dus niet telkens moet terugkeren naar het begin van het level.

Om een Vestige Seedling te kunnen laten groeien, dien je in het bezit te zijn van een Vestige Seed. Bij het verslaan van sommige bosses en vijanden krijgt je zo’n Vestige Seed. Je kan deze ook kopen bij Molhu in de Skyrest Brigde, de plek waarnaar je altijd kan snelreizen en waar bevriende NPC’s verzameld zitten. Vestige Seedlings zijn (gelukkig) niet de enige checkpoints in de game. De overige checkpoints, Vestiges, vind je doorgaans aan het begin van het level. Deze worden uitgebeeld door een fallen Lampbearer. Wie bij aanvang van het level dus geen Vestige Seedling meer in zijn/haar inventory heeft, zal telkens helemaal terug aan het begin van het level moeten starten wanneer hij/zij sterft of moet hopen dat hij/zij de shortcut gevonden heeft.

Voor fans van Dark Souls

Wie in het verleden de Dark Souls games gespeeld heeft en hiervan genoten heeft, zal met Lords of the Fallen ongetwijfeld een geweldige tijd tegemoet gaan. Hoewel Lords of the Fallen een eigen identiteit heeft, zijn er veel gelijkenissen tussen de games en heeft men bij HEXWORKS heel wat inspiratie opgedaan uit de Dark Souls-serie. Dat is meteen duidelijk wanneer je in Lords of the Fallen jouw speelbare klasse kiest. Net zoals in Dark Souls is er vrij veel keuze.

Er zijn in totaal negen klassen om uit te kiezen. Er is nog een tiende klasse, Dark Crusader, die je vrijspeelt nadat je de game hebt uitgespeeld. Wie echter de Deluxe Edition van de game koopt, kan meteen aan de slag met deze klasse. Wie gewoon is om de Dark Souls-games en Elden Ring te spelen, zal meteen begrijpen welke klasse gelinkt is aan welke speelstijl. Ben je hier niet zo vertrouwd mee? Dan kan je best de beschrijving lezen om een idee te krijgen wat voor type speelstijl de gekozen klasse weerspiegelt.

Opvallend hier is dat vijf van de negen klassen eerder als standaard geclassificeerd worden en drie klassen als gevorderd. Dit lijkt erop te wijzen dat mensen zonder ervaring in het genre best kiezen voor één van de eerste vijf klassen. In tegenstelling tot de FromSoftware-games, waar Sorcerer beschouwd wordt als de ‘makkelijkste’ klasse, behoren de klassen die gebruik maken van magie en spells in Lords of the Fallen tot de gevorderde klassen. Tot slot is er nog de klasse Condemned, die enkel wordt aangeraden voor mensen met veel ervaring of die op zoek zijn naar een nog grotere uitdaging.

Prachtig world design

Zelf koos ik voor de Mournstead Infantry klasse, dat vergelijkbaar is met een dexterity build in Dark Souls. Door tijdsgebrek heb ik helaas de Orian Preacher en Pyric Cultist klasse niet kunnen uitproberen waardoor ik deze ook niet kan vergelijken met de klassen uit de Dark Souls-serie die gericht zijn op Pyromancy, Magic en Faith. Iets wat ik in de toekomst ongetwijfeld wel zal doen door de grote herspeelbaarheid van de game.

Wie de eerste Dark Souls game gespeeld heeft, zal het ongetwijfeld met mij eens zijn dat qua world design dit één van de beste spellen ooit gemaakt is. De manier hoe FromSoftware van de map één geconnecteerde wereld heeft gemaakt, was subliem. Lords of the Fallen komt aardig dicht in de buurt van dit meesterwerk en vaak heb ik de controller op mijn bureau gelegd om kort even te applaudisseren.

Tot slot is de atmosfeer (vooral in Axiom), de moeilijkheidsgraad, het type vijanden en de combat vrij vergelijkbaar met de Dark Souls-serie. Het principe van de beacons in Lords of the Fallen is trouwens overduidelijk geïnspireerd op de Lords of Cinder uit Dark Souls III.

Een zeer goede balans

In Soulslike games vind ik het enorm belangrijk dat de game ook voor de meest ervaren spelers een uitdaging biedt en dat de balans tussen de moeilijkheidsgraad en het gevoel van euforie goed is. En het is vooral op vlak van balancering waar de meeste ontwikkelaars de bal misslaan. De mensen van FromSoftware zijn hier heer en meester in en hebben een formule ontwikkeld die bijzonder moeilijk te kopiëren is. De enige ontwikkelaar die de code voorheen wist te kraken is Team Ninja, dat met Nioh 1, Nioh 2 en Wo Long: Fallen Dynasty meer dan waardige alternatieven bood voor de games van FromSoftware. Er zijn zeker nog een aantal andere Soulslike games die een meer dan verdienstelijke poging hebben gewaagd, maar die toch niet datzelfde magische gevoel teweeg konden brengen.

Maar wat is nu een goede balans tussen uitdaging en euforie? Voor mij betekent dit niet dat elke bossfight aartsmoeilijk moet zijn maar wel dat je als speler kan leren uit jouw fouten, de mechanics van vijanden en bosses memoriseert en je hierdoor jezelf progressie ziet maken. Het is ook enorm belangrijk dat je als speler voldoende beloond wordt. Dit kan door bijvoorbeeld optionele gebieden en moeilijkere bosses aan de game toe te voegen waar je als speler dan beloond voor wordt met een goed wapen of een goede armour set omdat je deze extra horde genomen hebt. Wanneer elke vijand en elke boss aanvoelt als een onoverkomelijk iets en je de indruk krijgt dat de ontwikkelaars een bende sadisten zijn die als enige doel hebben de moeilijkste game ooit te maken, dan zit de balans niet goed.

Pluim voor HEXWORKS

Met de release van Lords of the Fallen kan ik oprecht zeggen dat HEXWORKS een uitstekende job heeft gedaan en een zeer aangename en gebalanceerde spelervaring biedt. De game is wat mij betreft nu al een tijdloze klassieker en zal de harten van heel veel Soulslike-fans overwinnen, net zoals Team Ninja dat heeft gedaan met de Nioh-games.

Voor gamers die eerder terughoudend zijn tegenover Soulslike games en meer houden van een relaxte spelervaring, is het goed om te weten dat Lords of the Fallen volledig in coöp gespeeld kan worden waardoor de moeilijkheidsgraad een groot stuk teruggeschroefd wordt en je toch kan genieten van het verhaal en de spelwereld. Wie dat dan weer te makkelijk vindt, kan voor de moeilijkere bossfights een beroep doen op een NPC.

Waarom Niet?

Grafisch onder de verwachtingen

Eén van de weinige minpunten (als je het al een minpunt kan noemen) in Lords of the Fallen is dat de game grafisch onder mijn verwachtingen gebleven is. Het spel is ontwikkeld met Unreal Engine 5 en werd door Epic Games vaak als demo gebruikt om de grafische kracht van deze engine te demonstreren. Tijdens deze demo’s vond ik de game er grafisch vrij indrukwekkend uitzien maar die indruk kreeg ik niet tijdens het spelen van de volledige versie van de game.

Dat betekent echter niet dat de game er grafisch slecht uitziet. Het is gewoon bijzonder jammer dat er sinds de remake van Demon’s Souls (PlayStation 5) geen enkele Soulslike game meer is geweest die de grafische pracht van deze game heeft benaderd. Zelfs Elden Ring kon dit niet. Qua graphics schommelt Lords of the Fallen tussen Dark Souls III en Elden Ring. Als ik het grafische aspect vergelijk met de andere twee grote Soulslike games van dit jaar, vind ik dat Lords of the Fallen het veel beter doet dan Wo Long: Fallen Dynasty maar wel minder dan Lies of P, dat op vlak van graphics en performance uitstekend was. Op vlak van performance is er in Lords of the Fallen weinig op te merken. Op uitzondering van een aantal momenten, haalt de game hoge en constante frames en dit op hoge grafische settings.

Trailer

---