“Qua speelstijl leunt Vanguard dichter aan bij WWII en Modern Warfare dan bij Cold War”

De release van Call Of Duty: Vanguard ligt nog meer dan anderhalve maand voor ons uit maar toch kon ik al uitgebreid aan de slag met de multiplayer. Na m’n ietwat teleurgestelde eerste indruk tijdens de Alpha was het tijd voor de core multiplayer experience in de Vanguard Beta. Kan deze COD zich onderscheiden van z’n voorgangers?

Vertrouwd terrein

Sledgehammer Games maakt met Vanguard z’n eerste COD sinds WWII. Die vond ik enorm geslaagd. In de hoop een even filmische WW2-campaign te krijgen kan ik niet wachten om met de single player-content aan de slag te gaan. Zombies blijft in de handen van Treyarch, de absolute meesters van deze game mode. Dat belooft dus ook veel goeds. De volle focus tijdens deze beta ging dan ook naar de multiplayer.

Tijdens de Alpha konden we kennismaken met het nieuwe speltype Champion Hill. Waarom ik hier allesbehalve enthousiast over was lees je in onze eerdere preview. Tijdens deze beta kregen we veel meer vertrouwde koek te eten. Kill Confirmed, Domination, Team Deathmatch: de core van COD was op de afspraak en speelde lekker.

Wie allerhande nieuwigheden verwacht van Vanguard zal bedrogen uitkomen. Dit blijft COD zoals we het de voorbije jaren kennen. Ondanks de vertrouwdheid heb ik me oprecht geamuseerd met m’n uren in Vanguard. Dat kwam vooral door de drie maps die gewoon enorm lekker speelden.

Storm & sneeuw

De typische sfeer van WW2 kwam zeer goed tot z’n recht in de drie betamaps. Red Star was m’n persoonlijke favoriet, waar je de slag om Stalingrad in putje winter uitvecht. De besneeuwde marktpleinen en donkere, kille gebouwen brachten een knap contrast.

Hotel Royal bracht het Franse verzet mooi in de kijker in een glamoureuze shootout en Gavutu bracht een tropische storm-veldslag in de Solomoneilanden. Heel gevarieerd allemaal, zowal qua setting als map lay-out. Breekbare muren en deuren zijn leuk en zorgen af en toe voor een leuke surprise-kill, of een onverwachte lading lood.

Een andere reden die me bezighield was het nieuwe speltype Patrol. Deze game mode mixt Hardpoint en Safeguard. Je verzamelt punten door in het patrol point te blijven staan, dat constant doorheen de map beweegt. Het is niks ultra-innovatief maar het speelt verdomd lekker. Daar gaan alle camper-tactics, tijd voor beweging en constante aanpassing. I love it.

Veel bla bla, iets minder boem boem

Een andere innovatie qua game modes was dan weer veel minder geslaagd. In Vanguard zal je altijd kunnen kiezen tussen de Tactical en Blitz playlists. Sledgehammer omschreef Blitz als een “ervaring waarbij elke map als Shipment of Nuketown speelt” met kleinere omgevingen en meer bevolking. Tactical zorgt dan voor een “tragere” combat experience, al is dat bij COD altijd relatief.

In de praktijk was er weinig verschil merkbaar. Een saaier potje Blitz speelde hetzelfde als een intenser potje Tactical. De theorie is goed maar de verschillen moeten in-game véél prominenter gemaakt worden. In geen geval had ik een Shipment-ervaring maar eveneens had ik nooit een saai potje COD. De maps zijn qua grootte gewoon goed en er zijn quasi nooit vervelingsmomenten.

Geen heimwee naar de koude oorlog

De gunplay speelde niet meteen drastisch anders, al merkte ik opvallend meer recoil op m’n geweren. Het klassesysteem grijpt terug naar de formule van Modern Warfare en leunt met heel wat gameplay-elementen veel dichter hierbij. Vanguard lijkt een mix van WWII en Modern Warfare te brengen, zonder al te veel terugslag naar Cold War.

Er zijn nog wat pacing issues en kleinere details maar daarvoor dient een Beta ook weer. Grafisch is het allemaal ok zonder overdonderend te zijn. COD zal hier geen monden doen openvallen zoals Battlefield dat kan.

Waar is de geschiedenis naartoe?

Twee zaken die voor anderen pietlullig en mogelijks het vermelden niet waard zijn staken me toch in het oog. Ten eerste is het afgelopen met epische gevechten tussen de Duitsers en de Russen of de Amerikanen tegen de Japanners. Vanaf heden is het enkel nog “My team” tegen het “Enemy team”. Wat een slappe worst is me dat.

Anno 2021 wil Sledgehammer dat iedereen zich kan profileren hoe hij/zij dat wil. Allemaal goed maar come on. Wat is er leuker dan in Stalingrad als Russen verdedigen of in de schoenen kruipen van het Franse verzet en de Duitsers terugduwen in Parijs? Je mist ook een deel geschiedenis door deze facties uit het spel te halen.

RIP je harde schijf

Ten tweede bestaat het hoofdmenu nu uit vier delen, want naast Vanguard kan je ook meteen doorklikken richting Warzone, Cold War én Modern Warfare. Ze passen samen nog nauwelijks op je harde schijf. Het duwt steeds meer richting Call Of Duty als een geheel, waardoor die eigen smoel die ik al langer mis bij Vanguard nu ook nog niet volledig komt piepen.

VERWACHTINGEN

De core multiplayer experience van Vanguard speelt lekker zonder te verrassen. De betamaps zijn goed gebalanceerd qua gameplay en gevarieerd qua setting. Het WW2-toneel ziet er strak uit. Qua speelstijl leunt Vanguard dichter aan bij WWII en Modern Warfare dan bij Cold War. Patrol is een zeer toffe nieuwe game mode. Tactical en Blitz zijn voorlopig losse flodders die hun doel totaal missen. Er zit wat in deze COD maar er lijkt ook geen paleisrevolutie op til te zijn.

Call of Duty: Vanguard
Beschikbaar vanaf 5 november 2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / PC / Xbox One/ Xbox Series X/S
Gespeeld op PS5

Gepubliceerd door RoMa

RoMa was een gamer vooraleer hij een tiener werd. Hij groeide op met Tony Hawk en Kratos als helden. Jaarlijks spendeert hij uren met shooters zoals Battlefield of Doom. Frustraties in racegames en FIFA blijven niet altijd onderdrukt. Een grote sandbox à la GTA is z’n favoriete speeltuin. Ook geniet hij enorm van een diepgaande single player RPG en heeft hij een zwak voor sterke horror. Dead Space aanbidt hij als de beste gamereeks ooit gemaakt.