“Life is Strange: True Colors is beter dan al z’n voorgangers”

Life is Strange

Ik weet nog goed hoe de eerste Life is Strange, met z’n knap uitgewerkte personages en door beslissingen gedreven gameplay me helemaal van m’n sokken blies. De sfeer die Dontnod Entertainment neerzette is er eentje die maar weinig games wisten te evenaren. Hoewel de nieuwere titels in de reeks steeds sterke producten op zich waren, wist geen van deze titels me zo te charmeren als dat ijzersterke debuut. Tot nu. Life is Strange True Colors zou je wel eens beter dan al z’n voorgangers kunnen noemen. En dit is waarom.

Waarom Wel?

Welkom in Haven

Life is Strange: True Colors neemt je mee naar het idyllische mijnbouw stadje Haven, diep verzonken in het bergachtige landschap van Colorado. Je speelt als Alex Chen, een jongvolwassen vrouw die na een hard leven van opvang tehuizen en pleeggezinnen eindelijk haar eigen weg kan inslaan en haar lang verloren broer Gabe vervoegt in het afgelegen stadje. Beide hebben ze er al een zwaar verleden opzitten. Voor Alex in het harde leven van het Amerikaanse Child Care Services-systeem, voor Gabe in een jeugdgevangenis.Haven bleek voor die hem de ideale plek om opnieuw te starten en een mooi leven op te bouwen. Hij ging op zoek naar z’n zus en overtuigde haar bij hem in te trekken en hetzelfde te doen.

Hoewel Alex en Gabe twee centrale personages zijn in True Colors, zou ik een uitgebreid achtergrondverhaal kunnen vertellen over ieder personage dat in deze game je pad kruist. Haven wordt bevolkt door een groep geloofwaardige, fijne mensen die je maar al te graag beter leert kennen. Het is een plek waar Alex meteen het gevoel heeft thuis te komen. En dat gevoel kreeg ik ook als speler. True Colors weet – net zoals de eerste Life is Strange – een treffend beeld te schetsen van de samenleving in een klein Amerikaans stadje. Met al z’n voor- en nadelen.

Haven is een plek waar iedereen elkaar kent. Een stadje met een sterk gemeenschapsgevoel dat je meteen ontdekt wanneer je de vele hoekjes en kantjes van het plaatsje begint te verkennen. Via prikborden in de lokale platenwinkel, post-its en notices in de bloemenwinkel op de hoek en foto’s en mementos die je in de plaatselijke kroeg terugvindt, krijg je al snel een mooi beeld van het leven in Haven. Dit alles wordt aangevuld door een lokaal social mediaplatform genaamd MyBlock, wat je nog het beste kan vergelijken met de Belgische “Ge zijt van Huppeldepup als …” pagina’s, maar dan zonder racistische praat en gebruikers die het verschil tussen Google Search en Facebook nog niet zo goed kennen.

Steengoed verhaal

Haven herinnert me eraan hoe fijn ik het vond om op één locatie een terugkerende cast aan personages beter te leren kennen. Dit aspect staat in schril contrast met Life is Strange 2, waar je met twee misfits een roadmovie beleeft. Dit zorgde er voor mij persoonlijk voor dat het verhaal van de tweede game me minder vastklampte, ondanks z’n poging net zwaardere topics aan te kaarten.

In Life is Strange: True Colors is het overkoepelende verhaal – waarover ik dus niks wil spoilen – eentje dat mooi en coherent uitgewerkt werd, ongeacht welke opties je kiest gaandeweg. De schrijvers maken mooi gebruik van één en dezelfde centrale locatie die per hoofdstuk nieuwe en andere geheimen aan je prijsgeeft. Jammer is dat de trailers van de game al een groot plotpunt voor mij verklapt hadden, wat toch wel wat inbreuk deed op de beleving. Dat en een plot twist naar het einde toe dat ik al even zag aankomen, zorgden ervoor dat het verhaal me niet helemaal van m’n sokken blies. Maar dat neemt niet weg dat ik er enorm van genoten heb. Zeker het einde, waar al jouw keuzes dan behoorlijk wat elementen van hoe het spel net afloopt bepalen, is er eentje om duimen en vingers bij af te likken.

Prachtige presentatie

Nog iets om duimen en vingers bij af te likken, is de ge-wel-dige soundtrack, die weer eens vonk erop is. Life is Strange herken je aan indieplaten die perfect de juiste toon weten te zetten, en daarin is True Colors geen uitzondering. Fijn is dan ook dat Alex zelf een behoorlijke muzieknerd is én dat één van de andere personages – love interest Steph (die je misschien wel uit een eerdere titel in de reeks herkent) – een platenwinkel uitbaat. Dit legt de klemtoon op muziek nog net wat harder, waar ik als muzikant zijnde geen bezwaar tegen kan hebben.

Maar niet alleen muzikaal blinkt True Colors uit. De hele presentatie klopt gewoon. Grafisch trekt deze game de lijn verder die in de voorgaande games opgezet werd. De game oogt schilderachtig en geniet nog meer details dan voorheen. Indrukwekkend zijn de gezichtsuitdrukkingen van de personages, die meer dan ooit emotie kunnen vertolken zonder nog maar een woord te zeggen. Dit aspect van de presentatie gaat dan weer mooi samen met de geweldige prestatie die de voice actors neerzetten om alle personages helemaal tot leven te doen brengen.

Waarom Niet?

Eentje voor de fans van het genre

Zoals je wellicht kan merken, ben ik behoorlijk laaiend over Life is Strange: True Colors. Ik ben dan ook een enorme fan van dit type games. En dat is het hem net. Als je voor dit narratief-gedreven soort spellen bent, zul je met True Colors ongetwijfeld je hartje kunnen ophalen. Maar wanneer het werkelijk op gameplay aankomt, zijn er maar twee elementen die echt noemenswaardig zijn.

Enerzijds heb je het keuze-gebaseerde verhaal, dat zich ontluikt op basis van welke beslissingen je gaandeweg maakt. Hierin past ook het verkennen van Haven en het point-and-click adventure-gewijs vinden van materialen en informatie die je verder in de game kunnen helpen. Niets nieuws voor Life is Strange, natuurlijk, maar als je ooit een eerder deel uit de reeks speelde, weet je ook dat veel aspecten van het exploratieve deel eerder vrijblijvend zijn. Je kan je als een stormram doorheen het verhaal haasten, al zal je daar dan niet veel plezier uit putten.

Er zit meer potentieel in Alex’ superkracht

Het tweede aspect is de nieuwe superkracht waarmee je in True Colors experimenteert. Alex is een empath, wat wil zeggen dat ze andere personen hun gevoelens kan zien in een aura en zelfs kan beleven als die gevoelens sterk genoeg zijn. Wanneer ze gevoelens van anderen absorbeert, weet ze exact waarom die persoon zich zo voelt en deelt ze die emoties. Dit unlockt een extra gameplay-aspect waarin je soms letterlijk de emoties van andere personages verkent om detective-gewijs informatie in te winnen, of om de persoon in kwestie te helpen door de juiste dingen te zeggen.

Hoewel ik dit een goede mechanic vind, denk ik dat er nog een hoop potentieel op tafel is blijven liggen. In het verkennen van andermans emotie wordt je steeds bij het handje gehouden doordat de game je duidelijk toont waar je moet kijken. Voor mij had er nog een tikje meer onderzoek in mogen zitten, wat het spel ook enige uitdagingsfactor had meegegeven. Die zit er nu quasi helemaal niet in.

VERDICT

8

Als je het mij vraagt is Life is Strange: True Colors net zo goed als – en misschien zelfs beter dan – de eerste titel in de reeks. Het verhaal heeft je vanaf de eerste seconde vast en de geweldig goed uitgewerkte cast aan personages geeft je meteen het gevoel thuis te komen in het dromerige Haven. Mooie graphics, een ijzersterke prestatie van de stemacteurs en de geweldige soundtrack maken het plaatje af. Toch kan ik me niet van het gevoel ontdoen dat er meer gameplaypotentieel in Alex’ empath superkracht zit. Misschien iets voor een vervolg op deze game? (*kijkt hoopvol naar de developers met overtuigende puppy oogjes*)

Pluspunten
+ Steengoed geschreven
+ Ijzersterke cast aan personages
+ Grafisch een mooie stap vooruit
+ Het betere stemmenwerk
+ Die ge-wel-dige soundtrack

Minpunten
Gameplay blijft voor een heel select publiek weggelegd
Alex’ superkracht vraagt om interessantere gameplayuitdagingen

Life is Strange: True Colors
Beschikbaar vanaf 10/09/2021
Beschikbaar op PlayStation 4 / PlayStation 5 / Xbox One / Xbox Series X|S / Switch / PC
Gespeeld op PS5
Website: Officiële website


Legenda bij onze reviewscores

Bij Pragalicious kiezen we ervoor om met afgeronde reviewscores te werken. Zo hebben we een mooie afgelijnde quoteringsschaal en dat maakt het voor jullie een pak overzichtelijker en duidelijker. Het daagt ons dan uit om goed na te denken welk cijfer we een game, film of serie geven.

Weet echter dat een cijfer niet alles zegt en dat we dit altijd motiveren aan de hand van de conclusie die we schrijven.

10 – Meesterwerk
9
– Fantastisch
8
– Geweldig
7
– Goed
6
– OK

5 – Middelmatig
4 – Ondermaats
3 – Slecht
2 – Pijnlijk slecht
1 – Dramatisch slecht

Gepubliceerd door Lazlo

De legende gaat dat Lazlo's eerste woordje "PlayStation" was. Straf, want Sony's iconische console verscheen pas twee jaar na z'n geboorte. Desondanks omschrijft Lazlo zichzelf intussen als een ware platform-agnost en verdeelt hij de koek tussen z'n PlayStation 5, Nintendo Switch en pc. Op genre-vlak is hij een alleseter, al heeft hij een bijzondere voorliefde voor alles met een sterk verhaal, of waar hij zich urenlang met z'n vrienden in kan verliezen.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s